Blog: Slecht nieuws

Samen met mijn collega rijd ik een noodhulpdienst. De hele middag is het al druk, vooral met aanrijdingen. Gelukkig blijft het elke keer bij blikschade. Het weer werkt niet mee, het regent behoorlijk hard.
Aan het begin van de avond krijgen we een melding uit Vlaardingen. De beveiliging van een pand heeft een bewusteloze man aangetroffen in een lift. Het is onbekend of de man nog adem haalt. In overleg met de meldkamer gaan we direct die kant op. Terwijl we met optische en geluidsignalen naar het adres rijden, krijgen we de laatste informatie door van de meldkamer.
Wanneer we ter plaatse zijn, springen we snel uit de auto. Ik pak direct de AED en de beveiliger begeleidt ons naar de desbetreffende lift. Haastig lopen we achter hem aan. Ik hoop dat we op tijd zijn.
Bij de lift zie ik de man liggen. Het wordt al snel duidelijk dat we niks meer voor hem kunnen doen, hij is overleden. De adrenaline die door mijn lijf raasde, zakt af en emotie komt ervoor in de plaats. Het kost me moeite te accepteren dat we hem niet meer kunnen helpen.
Er zijn meer collega’s aangekomen. Zij blijven wachten op de politiearts, die het overlijden officieel moet vaststellen. Wij krijgen de taak om het ‘slechtnieuwsgesprek’ te voeren, oftewel de familie van de man in te lichten.
Terwijl we naar het woonadres van de naaste familie van de overleden man rijden, denken mijn collega en ik na over scenario’s die zich kunnen afspelen. Mensen kunnen op diverse manier reageren, je weet nooit wat je kunt verwachten. We proberen ons zo goed mogelijk voor te bereiden.
Bij de woning, een appartement, bellen we aan en als de deur geopend wordt, lopen we de trappen op naar de juiste voordeur. Vlak voordat we daar zijn, komt er een vrouw naar buiten. Ze heeft een telefoon in haar hand en is behoorlijk emotioneel. ‘Ik probeer mijn vader te bereiken, maar het lukt niet, hij neemt niet op!’
We vragen haar naam. De vrouw blijkt, zoals wij al verwachten, de dochter van de overleden man te zijn en we vragen of we even binnen mogen komen. Daar vertellen we haar dat haar vader is overleden. De vrouw slaakt een gil die me kippenvel geeft. Ze is intens verdrietig en even weet ik niet wat ik moet zeggen. Allerlei gevoelens razen door me heen.
Ik probeer voorzichtig contact met haar te maken, zodat we haar verdere ondersteuning en troost kunnen bieden. Ze kijkt me aan en zegt: ‘Eerst mijn moeder, nu mijn vader!’ Met tranen in haar ogen legt ze uit dat haar moeder ook niet zo lang geleden is overleden. Ze schudt haar hoofd en zucht: ‘Papa’.
Ik merk dat de emoties mij de baas dreigen te worden en ik doe mijn uiterste best om emotioneel afstand te houden. ‘We hadden de tafel al gedekt, hij zou komen eten’, zegt ze nog. En dan kijkt ze ineens op: ‘Ik moet mijn broer bellen!’
Mijn collega en ik kunnen niet veel meer doen. We sluiten het langzaam af en keren terug naar het bureau, het is inmiddels voor ons ook tijd om naar huis te gaan. Tijd om mezelf weer te herpakken.
Het leven is onberekenbaar.
13 oktober 2016 – Cem Orhan
 
%d bloggers liken dit: