Blog: Lang leve Facebook

Mijn collega en ik krijgen een verontrustende melding van een vrouw binnen. Haar moeder, die al behoorlijk op leeftijd is, was de eendjes gaan voeren bij de vijver in het Mellepark en is nog steeds niet thuisgekomen. Normaal gesproken blijft ze nooit zo lang weg en de dochter en de rest van het gezin maken zich behoorlijk zorgen. In het park zijn al diverse familieleden aan het zoeken, maar omdat deze zoektocht niets oplevert, bellen ze de politie. Een goed besluit!
Haar telefoontje komt uiteindelijk binnen bij de meldkamer in Den Bosch. Bij een vermissing wordt  altijd ingeschat hoe urgent deze is en deze melding is urgent. Vanuit de meldkamer worden de eenheden aangestuurd om in actie te komen. Ook mijn collega en ik worden gevraagd mee te helpen en we haasten ons naar de omgeving van het park om te gaan zoeken. De wijkagent gaat direct naar het adres van de familie en met veel collega’s zoeken we naar de oude dame. De dame heeft een opvallend signalement en in overleg zet ik op Facebook dat zij vermist wordt en vraag mensen mee te helpen.
De angst dat mevrouw in het water terecht is gekomen groeit. Daar kan ze namelijk niet zelfstandig uit komen. Omdat we haar nergens kunnen te vinden, houden we steeds meer rekening met dit scenario. De temperatuur van het water zit rond het vriespunt, veel te koud dus om zelf er in te gaan om te zoeken. Erg frustrerend! We roepen daarom de hulp van de brandweer in die met een duikteam ter plaatse komt. Ook de politiehelikopter vliegt richting Uden. Deze heeft erg goede camera’s, waaronder warmtecamera’s. Die zien veel meer dan ons blote oog!
De tijd verstrijkt en we krijgen steeds meer informatie. De vermiste vrouw heeft geen mobiele telefoon bij zich. We kunnen haar locatie dus niet uitpeilen. Het duikteam moet helemaal uit Den Bosch komen, het duurt dus even voordat dat er is. Ik voel me machteloos. Ik kijk nog eens op mijn diensttelefoon. Ik zie op Facebook dat mijn bericht al diverse keren gedeeld is en dat mensen naar haar uitkijken. Gelukkig heeft de dame een opvallend signalement. Ik hoop dat iemand haar ziet en dat ze niet in het water is beland.
Na ongeveer een uur, als het duikteam met de voeten in het water staat en de helikopter boven Uden hangt, krijgen we een melding van de meldkamer. Iemand zag thuis het signalement op Facebook staan en bedacht zich dat ze die vrouw, toen ze onderweg was naar huis, had zien lopen richting het dorpje Zeeland. Er gaat direct een surveillanceauto naar de locatie die wordt aangegeven.
In eerste instantie treffen de collega’s echter niemand aan. Het is ook een stuk uit de richting en erg onlogisch, zou de meldster het verkeerd gezien hebben? Plots ziet een van de collega’s iets in een voortuin in het buitengebied liggen. Het lijkt een hoopje kleding, maar het blijkt een mens te zijn, een oude vrouw zelfs! En het signalement klopt. Direct wordt er een bericht over de ether geslingerd: ‘Mevrouw aangetroffen, ze is aanspreekbaar, maar verzwakt!’
De oudere dame wordt door het ambulancepersoneel nagekeken, maar mag uiteindelijk met haar kinderen terug naar huis. Ze had er niet veel langer moeten liggen, want dan was het waarschijnlijk anders afgelopen.
Iedereen is opgelucht en erg blij met de goede afloop. We bedanken de meldster uitvoerig. Voor ons is de kracht van sociale media voor ons werk weer eens bewezen. Lang leve Facebook!
Bram Conjaert / Politie.nl
%d bloggers liken dit: